Czas nieubłaganie zapełnia kalendarz smutnymi datami. Prawie wszystkie są nam znane. Kiedy się zbliżają, w geście samoobrony kulimy się i chowamy głowę w ramiona. Od poniedziałku, na myśl o kolejnej rocznicy śmierci Bąbla znajdowałem sto powodów żeby o tym nie myśleć. … I co ? Kolejny post o tym, o czym i tak wszyscy którzy Go kochali wiedzą. A na dodatek, tego dnia urodził się ktoś inny, kto też zasługuje na zauważenie i szacunek, czy się to komuś podoba, czy nie. Okładając się po nocy tymi ponurymi myślami, w pewnym momencie uświadomiłem sobie, ile całkiem dobrych rzeczy można zrobić… zamiast.

Zamiast kolejnej klepsydry można nie tylko 29 września opowiedzieć, napisać coś zupełnie innego, pozornie nieznaczącego, ale prawdziwego o człowieku którego z miłością i smutkiem wspominamy nie tylko jeden dzień w roku. Bardzo często mieszkaliśmy z Bąblem w tym samym pokoju hotelowym. Mało kto na przykład wie, czemu dorosły facet wchodząc do pokoju hotelowego pierwsze co robił, to rzucał na „swoje” łóżko walizkę, otwierał ją, wyjmował aparat „Zenit” i kładł go na parapecie okna. I tak w kółko przez ileś lat. A powód był miły, sympatyczny i prosty. Romcio bał się, że gdyby nagle za oknem pojawiło się UFO, to mógłby się spóźnić ze zrobieniem zdjęcia. Można zamiast corocznej formuły i zdjęcia spróbować odszukać żyjące przecież gdzieś córki przyjaciela. Umówić się z Basią i Elizą i opowiedzieć im to , czego być może o swoim tacie nie wiedzą. Być może w czymś pomóc. Zamiast celebracji smutnej rocznicy można spróbować „odświeżyć” nagranie zapomnianej, lub nieznanej piosenki. Pokazać ją. Zamiast… jednodniowego pomnika spróbujmy aktywnie, przez więcej niż jeden dzień pamiętać o tych, których znaliśmy i którzy byli nam bardzo bliscy. Nie chodzi tu o jakieś cuda, tylko o proste, wręcz banalne gesty i czyny.

Zamiast dalej rozmyślać, spokojnie usnąłem…

Pozdrawiam,

tz

16 maja 1948 roku w Pięczkowie urodził się Felicjan Andrzejczak – wokalista Budki Suflera. Z Zespołem związany w latach 1982 – 1983 oraz później gościnnie.  W 1999 roku,  gdy wraz z Krzysztofem Cugowskim i Romualdem Czystawem nagrał piosenkę „V bieg”oraz wziął udział w słynnym koncercie w Carnegie Hall.  Jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych i charakterystycznych głosów polskiej estrady. Z Budką Suflera nagrał trzy ważne  utwory: wielopokoleniowy przebój „Jolka, Jolka pamiętasz” oraz  popularne „Czas ołowiu” i „Noc komety”.

W zestawieniu utrzymała się przez rekordowe 31 tygodni, trzy razy osiągając pierwsze miejsce  w notowaniu 801 z dnia 6 czerwca, w notowaniu 808 z dnia 25 lipca i w notowaniu 810 z dnia 8 sierpnia.

logo: https://www.polskieradio.pl/9/201/Artykul/2276493,12-Polski-Top-Wszech-Czasow-Zapraszamy-do-glosowania

W czwartek, 2 maja  w godzinach od 9.00 do 21.00 odbyła się audycja podsumowująca wyniki głosowania  na 12. Polski Top Wszech Czasów – muzyczny ranking, układany przez rzesze słuchaczy Programu Trzeciego Polskiego Radia.

Serdecznie dziękujemy wszystkim, którzy oddali swój głos na nasze utwory. Dziękujemy za  pamięć o nas i  naszej twórczości! Jest to dla nas niezwykle cenny symbol Państwa nieustającej sympatii.

W tegorocznym notowaniu piosenki Budki Suflera uplasowały się:

na pozycji 13 – „Jolka, Jolka pamiętasz”

na pozycji  45 – „Jest taki samotny dom”

na pozycji  50 – „Sen o dolinie”

na pozycji  64 – „Cień wielkiej góry”

na pozycji   70 – Anna Jantar i Budka Suflera „Nic nie może wiecznie trwać”

na pozycji  84 – „Za ostatni grosz”

Jeszcze raz gorąco dziękujemy za Państwa głosy!

19 kwietnia 1964  roku w Kraśniku urodził się Piotr Płecha – gitarzysta basowy Budki Suflera. Z Zespołem związany w latach 1983-1986.  W ówczesnym okresie uchodził za najwybitniejszego polskiego gitarzystę basowego. Wziął udział w nagraniu  dwóch albumów: „Czas czekania, czas olśnienia” oraz „Giganci Tańczą”. Jest postacią barwną i  niezwykłą. Do dzisiaj pozostaje czynnym muzykiem.

Serdecznie zachęcamy do udziału w  zabawie oraz liczymy, iż wesprą Państwo nasze piosenki!! To już 12. raz słuchacze radiowej Trójki będą wybierali swoje ulubione utwory z rodzimego repertuaru. Głosy można oddawać do piątku  26 kwietnia do godziny 12.00 a wyniki będą ogłoszone 2 maja 2019 r.

W tym roku można oddać swój głos na  dziesięć utworów Budki Suflera:  „Cały mój zgiełk”, „Cień wielkiej góry”, „Cisza jak ta”, „Czas ołowiu”, „Jest taki samotny dom”, „Jolka, Jolka pamiętasz”, „Nie wierz nigdy kobiecie”, „Sen o dolinie”, „Takie tango” i „Za ostatni grosz” oraz utwór Anny Jantar i Budki Suflera „Nic nie może wiecznie trwać”.

Bezpośredni link do strony konkursu http://lp3.polskieradio.pl/polskitopglosowanie/

logo: https://www.polskieradio.pl/9/201/Artykul/2276493,12-Polski-Top-Wszech-Czasow-Zapraszamy-do-glosowania

3 kwietnia 1950 roku w Lublinie  urodził się Romuald Lipko –  współzałożyciel, kompozytor, gitarzysta basowy  oraz klawiszowiec Budki Suflera. Jako jedyny może poszczycić się tym, że w Zespole był  przez 40 lat nieprzerwanie  od samych początków w 1974 roku do momentu zakończenia działalności w 2014 roku. W pierwszych trzech latach istnienia Zespołu  grał przede wszystkim na gitarze basowej, a w późniejszym okresie, aż do końca kariery Budki Suflera  obsługiwał głównie instrumenty klawiszowe. Wziął udział w nagraniu oraz jako kompozytor  dostarczył repertuaru na wszystkie albumy Budki Suflera. Jest jedną z najlepiej rozpoznawalnych i najbardziej znanych postaci polskiego rynku muzycznego.

Miło nam poinformować, iż trwają zaawansowane prace nad kontynuacją biografii Budki Suflera pod roboczym tytułem „Czas czekania, czas olśnienia”. Inicjatorem idei powstania drugiej części był znany miłośnik polskich samochodów Tom Hanks, który zasugerował, aby autorką była brytyjska pisarka J.K Rowling. Będzie to publikacja o charakterze leksykonu, w sposób kompleksowy przybliżająca sylwetki wszystkich muzyków związanych z Zespołem na przestrzeni 40. lat jego działalności.  Premiera książki planowana jest na jesień bieżącego roku. Przypominamy, iż pierwsza część biografii Budki Suflera pt.”Memu miastu na do widzenia” ukazała się w 2017 roku nakładem wydawnictwa Prószyński i S-ka.

Zdjęcia z albumu rodzinnego Artysty

Andrzej Szczodrowski grał z nami parę dobrych lat. A dobre to były lata i ta współpraca była także dobra. Wszyscy mówili na niego Kafar. Może ze względu na mocną budowę, zawadiacką brodę, lekko przetarty abażur, a może źródło tego kafarkowego imienia było zupełnie gdzie indziej. Mniejsza z tym… Ważne było to, że Kafar był muzykiem całą gębą i co by nie wziął do ręki, w co by nie dmuchnął, bądź przycisnął to wszystko grało… i to pięknie. Lata grania, podróżowania oraz cały ten estradowy harmider powodują, że wydaje się nam, że kogoś poznaliśmy, że wszystko o nim wiemy, że dotknęliśmy jego duszy bo razem dokazywaliśmy po hotelach, graliśmy w paru krajach i wypiliśmy parę flaszek… To wszystko oczywiście jest cudowne, ale nie do końca daje nam prawdziwy obraz przyjaciela. Kafarowe poczucie humoru, koleżeńskość, talent, zamiłowanie do nocnych nasiadówek, to wszystko wiedzieliśmy i wydawało nam się, że to co wiemy, określa naszego przyjaciela. Andrzej w końcu rozstał się z nami. Miał własne plany. Kilka lat później zmarł. Odszedł nagle, nad ranem, w styczniu 2007 roku. Minęło ponad dziesięć lat. Przy okazji premiery książki o Budce poznałem  Kasię Szczodrowską. Młodą, uroczą, piękną kobietę. Poprosiłem o kilka zdjęć naszego kolegi, jeśli można to  z rodzinnego albumu. Trzy dni temu otrzymałem maila. Zdjęcia, oraz tekst. Przeczytałem cały tekst, po czym rozkleiłem się jak stare pudełko po butach. Pozwólcie, że przytoczę malutkie fragmenciki: „Kiedy grał na saksofonie altowym, to miało się wrażenie, że nie gra na nim, tylko śpiewa. Każdy dźwięk, który mogliśmy usłyszeć, był wydobywany z głębi serca. Improwizacje były dla mojego taty czymś ciekawym i inspirującym. Za każdym razem, kiedy grał dla mnie widziałam w jego oczach błękitny błysk, oraz nietuzinkowy uśmiech, którego nigdy nie zapomnę. Wiem, że był to uśmiech szczęścia, a to co robi sprawia jemu i innym radość. (…) Cały czas mam wrażenie, że tato jest w drugim pokoju mojego mieszkania, albo, że zaraz wróci i będę mu mogła powiedzieć, jak bardzo go kocham i ile mu zawdzięczam. (…) Fizycznie nie ma już taty blisko mnie, ale cały czas czuję jego obecność, ciepło, wsparcie, oraz miłość. (…) Bycie córką tak wspaniałego człowieka to dar, który jest jednym z najpiękniejszych prezentów jaki mogłam otrzymać. (…)”

Drogi Kafarku… Znaliśmy Ciebie tylko odrobinę, bo beczka soli, to za mało…

t.

Budka Suflera – Andrzej Szczodrowski pierwszy z prawej