W minioną niedzielę mieliśmy grać blisko, a graliśmy niedaleko. Niedaleko Lublina w miejscowości Niemce. Tego dnia Stowarzyszenie „Być Bliżej” prezentowało kolejny doroczny koncert będący podsumowaniem ich pomocowej działalności. Budka, jako część tego wydarzenia, wzorowo stawiła się rano na próbie akustycznej. No i się zaczęło… Leje, wieje i zimno niemożebne, a impreza plenerowa. Pięćdziesięcioletnie doświadczenie bardzo się przydało i w tej hydrozawiei, cokolwiek na tej zalanej wodą scenie sprawdziliśmy. Po południu było o niebo lepiej. Wyszło słońce, przestało padać, a grający przed nami zespół Czerwone Gitary swoimi pogodnymi przebojami wprawił licznie zgromadzoną publiczność w miły, pozytywny nastrój. Do późnej nocy aura oszczędzała nas przed deszczem, ale temperatura daleka była od minionych niedawnych upałów. Jednak to artyści są od tego by podnosić temperaturę na widowni. Po dwóch godzinach grania schodziliśmy ze sceny zmęczeni ale z przekonaniem że to jest, niczym w piosence Beatlesów, „Noc po ciężkim dniu”.

Droga niedzielna publiczności… Dziękujemy za wytrwałość i pozdrawiamy serdecznie.

Budka Suflera

Gdyby za gościnność przyznawano gwiazdki Michelina, to Stawnica dawno by taką miała. Może nawet dwie. Jesteśmy za… Tę niewielką miejscowość położoną niedaleko Piły zamieszkuje społeczność, która zdawać by się mogło, jest już tylko miłym wspomnieniem w bajaniach starzyków. W sobotę spotkaliśmy ludzi z innej planety: prostolinijnych, radosnych, gościnnych i w najlepszym tego słowa znaczeniu skromnych. Nie wypowiadając nawet jednego słowa ustaliłem z Mietkiem i resztą towarzystwa, że „swego czasu” nie wyjechalibyśmy z tego miejsca przez tydzień. Aż się boję pomyśleć. A koncert??? Tak, jak ci ludzie – radosny szczery i trudno go było zakończyć. Drodzy Stawniczanie – dla Was gwiazdka za gościnność to tylko kwestia czasu.

Do zobaczenia 

BS

Po raz ostatni na wrocławskim rynku graliśmy wiele lat temu. Zwykle muzyczną areną były obiekty zamknięte, z jakże znaną Halą na czele. Z tym większą radością zapraszamy Was w najbliższy piątek. Zagramy dla Was to, co przez pół wieku uznawaliście za nasze najlepsze. Zaśpiewają – Irena Michalska, Robert Żarczyński, Jacek Kawalec i gościnnie Krzysztof Wałecki.

Serdecznie Zapraszamy

Budka Suflera

Nie pamiętam kiedy po raz pierwszy uświadomiłem sobie jak bardzo splatają się losy Budki Suflera z historią naszego kraju. W jak niezwykłych i ważnych czasach przyszło nam tworzyć, grać, żyć. Każdy region naszego kraju to osobna książka. Dolny Śląsk i Wrocław patrząc naszymi oczami, z wysokości sceny to miasto budkowych artystów: Borysewicza, Jureckiego. To Hala Ludowa wielokrotnie wypełniona po brzegi, to dla niektórych z nas festiwal Jazz nad Odrą, będący kiedyś spełnieniem muzycznych marzeń, to film „Przepraszam czy tu biją”, to Grotowski, to wiele cudownych znajomości… Jednak z perspektywy losów naszego kraju Wrocław to narodziny wrocławskiej „Solidarności”, jednego z najważniejszych wydarzeń w historii Dolnego Śląska. To czas kiedy niewielka zajezdnia autobusowa przy Grabiszyńskiej stała się symbolem odwagi, solidarności i pojednania.

W piątek wieczorem na wspaniałym Rynku będziemy mieli zaszczyt wejść po raz kolejny na wrocławską scenę i zagrać Sen o dolinie, Memu miastu, Jest taki samotny dom, Dmuchawce, Tango, Bal, Cień wielkiej góry, Twoje radio … i wiele innych pieśni. Jeszcze ten jeden raz Wy bądźcie z Nami, a My będziemy z Wami…

Zapraszamy.

Budka Suflera

Gdy o świcie 26 sierpnia 1980 r. rozpoczął się strajk solidarnościowy w najmniejszej wrocławskiej zajezdni autobusowej nr VII przy ul. Grabiszyńskiej niewielu spodziewało się, że tej fali nie da się już zatrzymać. Mieszkańcy Wrocławia poczuli, że dzieje się coś przełomowego. Tak narodziła się wrocławska „Solidarność”. To wtedy dla strajkujących zagrali artyści wrocławskiej opery.

Dziś, po 46 latach, Wrocław wraca pamięcią do tamtych wydarzeń, celebrując zwycięstwo strajku oraz zmiany, które ten protest zapoczątkował. Symbolicznie, tak jak wtedy protestującym towarzyszyła muzyka, tak i teraz nie zabraknie jej podczas wspólnego świętowania. Już 28 sierpnia o godz. 19.00 na wrocławskim Rynku odbędzie się koncert Justyny Steczkowskiej i Budki Suflera. Dwie legendy polskiej sceny muzycznej zagrają swoje największe przeboje, które od lat poruszają kolejne pokolenia słuchaczy. To będzie wyjątkowy wieczór pełen emocji i doskonałej zabawy. Wstęp na wydarzenie jest bezpłatny.

Justyna Steczkowska

Justyna Steczkowska to jedna z najbardziej charyzmatycznych i wszechstronnych artystek na polskiej scenie muzycznej. Wokalistka, skrzypaczka, kompozytorka i autorka tekstów od lat zachwyca publiczność niezwykłą osobowością sceniczną oraz imponującą, czterooktawową skalą głosu. Artystka ma na swoim koncie 16 albumów studyjnych, setki piosenek i tysiące koncertów, a jej twórczość przyniosła jej liczne prestiżowe nagrody.

Nazywana „szamanką polskiej sceny muzycznej”, konsekwentnie udowadnia, że potrafi łączyć muzyczną odwagę z najwyższym kunsztem wykonawczym. Jej koncerty to nie tylko spotkanie z muzyką, ale również emocjonujące widowisko. Na wrocławskim koncercie zagra swoje największe przeboje „Dziewczyna Szamana”, „Oko za oko, słowo za słowo” czy wielki eurowizyjny hit „Gaja”.

Budka Suflera

Budka Suflera to prawdziwa legenda polskiej sceny muzycznej. Jej charakterystyczne brzmienie, łączące progresywny sznyt z chwytliwymi, radiowymi melodiami jest cenione przez kolejne pokolenia słuchaczy.

W dorobku zespołu znajdują się takie przeboje jak „Jolka, Jolka pamiętasz”, „Takie tango”, „Bal wszystkich świętych” czy „Za ostatni grosz”. Z pewnością  porwą nas do zabawy podczas koncertu 28 sierpnia na wrocławskim Rynku.

Koncert „Tu zaczyna się Wrocław” odbędzie się w Rynku, o godz. 20 (wejście od godz.19). Wstęp jest bezpłatny.

Po koncercie w Ustroniu i pokonaniu nocą ponad trzystu kilometrów, dotarliśmy nad ranem do wielkopolskiej krainy gdzie następny koncert miał się odbyć w Gostyniu.

15 sierpnia to święto Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny, więc nasze granie odbywało się w tymże mieście na Świętej Górze. Piękny i zielony teren, niemiłosierny upał, pochód bajkowych stworów dedykowany najmłodszym, maszerujący wielbłąd  i sporo różnych atrakcji doprowadziło nas do momentu naszego grania.

Zdarzają się takie wieczory, kiedy granie żywej muzyki jest nieco trudniejsze niż zazwyczaj. Jednak upał nie zniechęcił mieszkańców do uczestniczenia w tym święcie. Z perspektywy sceny można było sądzić, że przyszli wszyscy, a nie ma większego narkotyku dla grających, niż tłum ludzi przed sceną.

Szanowni Gostynianie – może nie łatwo, ale jakże miło było dla Was grać…

Z pozdrowieniami,

Budka Suflera

Wisła i Ustroń to skrawek naszego kraju bardzo pobudzający moją pamięć. O byłych, tenisowych, dziecięcych wybrykach związanych z tym pięknym regionem już kiedyś przynudzałem, więc dam spokój. W miniony piątek graliśmy w amfiteatrze w Ustroniu. Amfiteatr piękny, miasteczko urokliwe, publiczność trudna do zdefiniowania bo składająca się głównie z wypoczywających wczasowiczów. Koncert starannie przygotowany przez familijną firmę Brussa zaczynał się o godz. 20:00. Zagraliśmy trochę inny repertuar niż na ostatnich kilku koncertach, ale opłacało się. Takie zmiany również grającym pomagają zażyć dawkę nowej energii. Jednak prawdziwa gorączka piątkowej nocy była dopiero przed nami. Po dwóch godzinach grania plan był taki: zwijamy graty, wsiadamy do Budkowozu i jedziemy do miejsca następnego koncertu, czyli do Gostynia w Wielkopolsce. Byliśmy szybsi od wiatru, a po drodze udało mi się jeszcze przypomnieć sobie słowo „przepraszam”, i już przed czwartą rano dotarliśmy do celu. Pozostało nam jaszcze rozwiązać problem, czy iść spać, czy dotrwać do próby… ale to już całkiem inna kwestia…

Pozdrawiam

t.

W trakcie podróży, z piątku na sobotę, około trzeciej nad ranem, pomiędzy koncertem w Ustroniu a koncertem w Gostyniu zaczęły do mnie spływać dziwne informacje. Dziwne i smutne, dotyczące treści słowno-muzycznych zamieszczonych w internecie przez jednego z wokalistów Budki, Pana Jacka Kawalca, a uderzających w sposób prześmiewczy w postać artysty, Pana Zenona Martyniuka, i jego wielbicieli.

Lektura tego materiału stała się dla mnie jednoznacznym powodem do wypowiedzenia kilku szczerych zdań.

Panie Zenku, nie jestem Pana fanem (zapewne z wzajemnością) i nie bywam na Pańskich koncertach, ale wiem, że ma Pan wielomilionową rzeszę wielbicieli, którzy kochają Pana i Pańskie piosenki, a to zasługuje na wielki szacunek i podziw. Za zaistniałą sytuację proszę przyjąć od nas magiczne słowo: PRZEPRASZAM. Na polskim rynku muzycznym jest wystarczająco duża scena i miejsca jest na niej dostatek. Dla wszystkich wystarczy. Zapewne też Pan wie, że zawsze gdzieś są ludzie, dla których jesteśmy wszyscy mali i nieważni. Nie powiększajmy więc tego ponurego zgromadzenia, zachowując się tak jak oni.

Życzymy Panu i Pańskiej publiczności radości z piosenek i niezmąconej pogody ducha.

Budka Suflera

Tomasz Zeliszewski